Soul Searching #27: praktische handvatten

Geplaatst door

Hoi, en tof dat je weer meeleest in mijn Soul Searching reis. Het afgelopen jaar, of wellicht zelfs anderhalf jaar, heb ik enorm veel gelezen, gepraat, geluisterd, en nagedacht. Er zijn een aantal dingen die zich uiteindelijk ook een weg gebaand hebben in mijn dagelijks leven. In deze post ga ik het daar over hebben.

Het is voorlopig ook de laatste post in deze reeks. Ik merk dat ik zo langzaamaan voldoende informatie tot mij genomen heb, en dat ik ‘in mijn hoofd’ genoeg verwerkt heb. Het is, denk ik, tijd om te gaan ervaren in het echte leven, en de persoonlijke ontwikkeling parallel daaraan vorm te geven. Ok, het is tijd voor een lijstje.

Wellness meditatie. Ja, ik mediteer dus regelmatig, in meerdere varianten. Deze eerste is gericht op het signaleren van afgedwaalde gedachten. Meestal ga ik op een rustig plekje zitten, met een kopje thee erbij, en oorbeschermers op (van de Praxis, omdat dat lekker als cocoonen voelt). Mijn gedachten gaan dan lekker hun gang, en af en toe merk ik op dat ik afgedwaald was. Dan lach ik een beetje schuchter, en kijk ik een beetje om mij heen. Na verloop van tijd dwaal ik weer af, en begint het geheelvan voor af aan.

Het fijne van deze meditatie is dat ik aandacht krijg voor het moment dat ik signaleer dat mijn gedachten afgedwaald waren. Zo ontstaat er een soort bewustwording van het verschil tussen een automatisch denkproces, en het denken dat ik zelf doe.

De bodyscan. Nu en dan probeer ik tijdens het mediteren ook gewaar te worden van mijn lijf. Ik begin dan meestal met de tenen op mijn linkervoet, en kijk dan of ik van binnenuit kan voelen wat zich daar afspeelt. Over het algemeen wacht ik tot ik mijn hartslag daar kan voelen, en dan vervolg ik de scan langs mijn hele lichaam.

Het vergt behoorlijk wat concentratie om dat te doen. Soms dwalen mijn gedachten af voordat ik mijn linkervoet klaar heb. In dat geval doe ik mijn schuchtere lachje, en ga dan verder met de scan. Ik hoop dus dat dit proces in de loop der tijd steeds makkelijker gaat, en leidt tot een meer geintegreerd body/mind systeem.

Intern inchecken. Dit is eigenlijk een mini-variant van de bodyscan, en ook geen meditatie. Ik doe nu en op spontane momenten van de dag (in de rij bij de supermarkt, op de fiets, etc) een spot-check: kan ik mijn voeten voelen? Kan ik mijn rug voelen? Top, en weer door. Het idee hiervan is dat ik me ook gedurende een normale dag geleidelijk meer gewaar word van mijn lichaam.

Hoe voel ik me nu? Zowel tijdens meditaties, als af en toe spontaan, vraag ik mezelf: hoe voel je je nu? Concreet betekent dit dat ik even de tijd neem om emoties te signaleren, ze te benoemen, en om eventuele aangespannen spieren te ontspannen.

Piekerinterventies. Zou dit echt een woord zijn? Geen idee. Het valt me steeds vaker op dat dingen als piekeren en stress plaatsvinden omdat ik een gevoel probeer te ontwijken. Dit is overigens geen bewuste ontwijk-actie: het is een aangeleerde reflex. Soms signaleer ik dat ik, bijvoorbeeld, aan het piekeren ben, en dan check ik of er in mijn lijf iets speelt. De eerdere meditaties zijn dus een soort training om deze interventies te kunnen doen. Overigens is het niet mijn doel om het piekeren te stoppen, maar wel om de duur en impact ervan wat kleiner te maken. Dit lijkt in de praktijk ook al te werken.

Voelen wat er te voelen valt. Ik noem dit apart, maar misschien valt dit wel onder de piekerinterventie. In ieder geval is het de moeite van het benoemen waard. Wanneer ik door heb dat iets voel van binnen, positief of negatief, dan neem ik expliciet de tijd om dit gevoel te laten bestaan. Ik vecht er niet tegen, maar luister er gewoon naar. Het is af en toe bijna een kennismaking. Het gebeurt regelmatig dat wanneer ik een negatief gevoel heb, ik tijdens het luisteren het gevoel om voel switchen naar iets positiefs en krachtigs. Dat is echt een vreemde gewaarwording. Tegelijkertijd geeft me dit veel hoop: mijn gevoelens zijn schijnbaar wat wisselvallig, of ik herken ze niet goed genoeg. En ik kan daar blijkbaar aan werken om het te verbeteren. Fijn!

Photo by Patrick Schneider on Unsplash

Tsja, al met al hoop ik dus middels deze oefeningen beter geintegreerd met mijn gevoel te worden. En zelfs dit is maar een stapje in de totale reis. Uiteindelijk wil ik volledig mezelf leren zijn, en steeds blijven ontdekken wat dat in mijn huidige levensfase betekent. Ik ben dus een skill aan het leren, een manier om een proces uit te voeren.

Ik verwacht dat ik vanzelf weer langs dingen als ‘kernwaarden’ kom, en het bijbehorende gedrag. Woorden als ‘flow’, ‘intuitie’, en ‘emotie’ krijgen ieder hun rol in de continue toetsing of ik nog op de goede weg ben in mijn leven. Ik hoop dat steeds meer vertrouwen krijg in (en persoonlijke waardering voor) mijn eigen vaardigheden, met name de zachte kanten. Ik wil een liefdevolle en vergevingsgezinde blik op mezelf ontwikkelen.

Tot slot deel ik dan maar de belangrijkste les die ik geleerd heb: dit alles is een proces dat tijd nodig heeft. Het valt niet te dwingen of te sturen. Het is niet altijd leuk, omdat de spiegel die voorgehouden wordt soms geen mooi beeld geeft. Het is eng, omdat oude verdedigingsmechanismes getriggerd worden. Aangeleerd gedrag veranderen is moeilijk, maar niet onmogelijk. Het proces is verwarrend en zeer eenzaam. Er is waarschijnlijk geen weg terug – tenminste, mij lukt dat niet. En waarom doe ik dit alles dan toch? Omdat ik zeker weet dat ik iets te delen heb met de wereld, en ik ben ervan overtuigd dat dat alleen naar voren komt als ik volledig kan leven zoals ik ben.

Voor nu dank voor het lezen van deze post. Zoals gezegd, stopt deze reeks hier voorlopig. Ondertussen ben ik natuurlijk prima te bereiken via LinkedIn. Voel je vrij om een berichtje te sturen als je iets kwijt wilt!

/Martijn